*Crisis
"Ja maar, dat is toch niet normaal?" fluisterde hij beschaamd, zijn snikken klonken gekweld. "Geen van mijn collega’s kan ook maar een greintje sympathie opbrengen voor mijn probleem…" Hij staarde een moment moedeloos voor zich uit. "Maar ik kan het toch ook niet helpen?!" riep hij strijdvaardig. "Het gaat ook zo snel!"
Hij had er wat verloren bijgestaan, zijn smetteloos witte hemd strak om zijn welhaast vierkante lijf gespannen. Schoorvoetend was hij dit gesprek begonnen. Zij stond bekend als een van de beste therapeuten in deze gemeenschap, bij haar durfde hij zijn ziel wel bloot te leggen. Maar wel onder strikte geheimhouding natuurlijk. Ze had geknikt en geluisterd.
"Alles heb ik geprobeerd. Ik word er gewoon misselijk van. Ik kan er niets aan doen. Wat ik ook verzin, het duizelt me binnen de kortste keren. Er is geen beginnen aan. De boel saboteren is de enige oplossing die ik nog kan bedenken." Een traan drupte omlaag. "Ik ben een lachertje, een schande, een loser." Hij zuchtte diep.
Met zachte stem begon ze hem uit te horen. Heb je al geprobeerd rustiger aan te doen? Heb je geprobeerd je te focussen op iets anders? Sta je wel stabiel als je aan het werk bent? Kun je geen andere baan zoeken? Op alle vragen kwam een duidelijk antwoord: hij had alles geprobeerd, en niets bood uitkomst. Een andere baan was onmogelijk, hij leek voor dit werk gemaakt… ware het niet dat hij er doodziek van werd.
"De eerste minuten is het nog wel te doen, maar zodra ik er wat pit achter zet…" Hij onderdrukte een snik. "Wat ik er voor over zou hebben om jouw baan te hebben, dat wil je niet weten." Ze glimlachte meelevend. "Het is niet anders. Ik weet het wel. Maar ik moet steeds voortijdig stoppen omdat ik anders moet overgeven." Met een verbeten grimas ging hij verder: "Braken nota bene! Niet eens alleen een beetje duizelig, nee, alles wil ik uitspugen."
Ze dacht aan haar eigen dagelijkse bezigheden. Zij was verantwoordelijk voor het ontbijt. Geurend warm brood op tafel zetten, dag na dag. Ze kreeg nooit genoeg van die geur, ze deed het nu al jaren met veel plezier. Maar hij had een heel andere taak. Hij moest zorgen voor de uniformen, de kledij, de handdoeken, het beddengoed van dit gezin. Een zware taak.
"Ik vrees dat ik ook geen oplossing kan verzinnen." Tegelijkertijd slaakten ze een diepe zucht. "Ik kan toch niet steeds kortsluiting simuleren? Daar trappen ze binnen de kortste keren niet meer in hoor." Ze knikte, daar had hij gelijk in. "Maar zodra ze mij volstoppen voel ik de zenuwen al door mijn lijf gieren. Zij weten van niets, drukken op de knop en lopen weg. En dan begint het.
Langzaam voel ik hoe mijn ingewanden gaan tollen, steeds sneller, steeds harder. Ik schud ervan heen en weer, zo meedogenloos hard gaat het eraan toe." De frustratie klonk duidelijk in zijn woorden door. "Ik ben weerloos! Ik ben een aanfluiting! De rest lacht besmuikt om me, wanneer ik kokhalzend mijn werk doe. Ik ben een medewerker van niets!"
Ze schurkte zich even tegen hem aan, meer kon ze ook niet doen. Over een kwartier zou iedereen wakker worden, ze moest zich naar de keuken haasten om haar dagtaak te vervullen. "Ik kom vannacht weer langs, ok?" Hij knikte gretig, keek haar met betraand gezicht na. Wat was ze mooi en rank. Wat had hij graag als haar, als broodrooster, geboren willen worden in plaats van met dit logge lijf zijn dagen te moeten slijten. Nee, hij was geen overtuigd wasmachine.
21 June 2007 at 12:40
*grijnst* Net voor de 1 na laatste alinea had ik em door.. t broodrooster liet alleen even op zich wachten
21 June 2007 at 14:37
Hahahahaha heerlijke moderne fabel weer Wenz!
een duizelige wasmachine: geweldig
21 June 2007 at 17:04
Mijn roostertje overleed eergister na jaren van trouwe dienst. Er is inmiddels een nieuwe, maar ik heb geen rekening gehouden met de gevoelens van de wasmachine. Nou ja, die heeft dan ook een droger als gezelschap.
21 June 2007 at 18:22
Heel mooi geschreven, even halverwege begon ik me af te vragen of… en na driekwart wist ik het zeker. Gelukkig nog net voor de broodrooster.
21 June 2007 at 18:50
Ik zat de hele tijd al uit te kijken naar het eind… Nieuwsgierig naar de voorwerpen.. Erg mooi en goed..
21 June 2007 at 20:12
Hahaa geweldig! Apparaten zijn ook mensen
Nu je het zegt: mijn broodrooster stond op een vreemde plek vanmorgen…. Ik heb haar vast betrapt 
21 June 2007 at 20:14
Ik had hem bij de kortsluiting
En ik vraag me al mijn hele leven af waarom hij na het droogzwieren nog een paar minuten zijn mond dichthoudt. Al zijn broertjes doen het, maar niemand weet waarom.
21 June 2007 at 20:23
Jaco, omdat ze het water moeten afpompen, meen ik mij te herinneren. Enne, for what it’s worth: de mijne doet dat niet. Die kun je meteen openen.
Haha ja Goentah, ik denk dat ze nog net niet op haar plek was aangekomen. Laat haar maar, ze doet goed werk ‘s nachts.
Geen rekening gehouden met de gevoelens?! Maar Gerhard, hoe cru.
22 June 2007 at 08:02
Hahahahahahaha, meid hoe verzin je het.
Hartstikke leuk.
22 June 2007 at 09:37
Schitterend alweer. =)
22 June 2007 at 10:29
Leuk, en goed gedaan. Tof, hoe je al hints rondstrooit (witte hemd rond zijn welhaast vierkante lijf ? super !!
en hoe het pas langzaam duidelijker wordt.
en die kotst mij dan uit ?
En ik kan het leed van de wasmachine begrijpen, ik word soms al duizelig van mijn burostoel (zit nou toch stil!
Ik had het nooit aan de broodrooster gegeven, op het eerste zicht, die therapeutische kwaliteiten. Weerom een bewijs dat je een boek niet kan beoordelen aan de omslag. Voor mij persoonlijk werkt een klein onderhoud met de ijskast altijd zeer therapeutisch. Maar dat ligt dan mss eerder aan de inhoud
22 June 2007 at 17:22
geweldig! ik ben wel gek op die van mij overigens! Misschien een ander waspoedertje om de braakneigingen van de jouwe te onderdrukken?
22 June 2007 at 18:01
Wat laat je me toch steeds weer dwalen…om me in de laatste alinea aan de hand mee te nemen naar de ontknoping! Heerlijk!
22 June 2007 at 19:52
Wat grappig, terwijl ik dit lees gaan de ingewanden van mijn arme wasmachine kreunend tekeer. Wat zielig istie toch.
23 June 2007 at 04:16
Als vaste lezer was de clue wel aan te zien komen, maar blijft leuk geschreven.
23 June 2007 at 07:35
Dit is weer een voortreffelijke story.
25 June 2007 at 21:01
Ghahaha Nathan, therapeutisch of vooral weegschaalpeutisch?
Hihi Plien, gelukkig zuig ik het uit mijn duim, anders zou nieuw waspoeder wel een goede optie zijn.
Oei Jack, ingewanden, dat klinkt heftig menselijk.
Mooi toeval wel, hopelijk heb je hem na het harde werken een extra schouderklopje gegeven. 
26 June 2007 at 07:35
Och jee, en niemand die hem tijdens zijn vorming gevraagd heeft wat hij worden wilde. Tja, zo ging dat vroeger. Hoe lang moet ie nog tot zijn pensioen?
26 June 2007 at 14:17
Hihi! Hilarisch! Zeldzaam goed geschreven!
28 June 2007 at 12:57
Wat een mooi en origineel verhaal.